Gatunek ten należy z pewnością do najłagodniejszych pielęgnic z Malawi. Samce zajmują relatywnie niewielkie rewiry i potrafią zaakceptować zaproponowane przez akwarystę "granice" rewirów. Granicą taką może być żwirowa (piaszczysta) plaża między skałkami, roślina, a nawet konstrukcja skalna (tu jednak ryzykujemy, że sama konstrukcja zostanie wybrana za centrum rewiru). Samce są samotnikami i unikają raczej swojego towarzystwa pilnując wybranych szczelin i grot. Poziom agresji wewnątrzgatunkowej jest zatem niewielki, także wobec samic. Wynika to po części stąd, że samiczki prezentują w akwarium namiastkę zachowań typowych dla natury. Przebywają chętnie w grupie, wspólnie się przemieszczają, często w typowy sposób przeszukują zakamarki akwarium w poszukiwaniu pokarmu lub stoją wspólnie w prądzie wody. Niechętnie oddalający się od rewiru samiec musi raczej polegać na zainteresowanie ze strony samicy, niż na własnych zabiegach.
    Z niewielkim temperamentem idą w parze małe rozmiary. Pyszczak ten będzie zatem idealnym obiektem ataków każdej pielęgnicy o agresywnym usposobieniu. Warto o tym pamiętać planując obsadę. Co ciekawe, malutki P.saulosi jest często zupełnie ignorowany przez gatunki duże i mocne, które sprawiają wrażenie, jakby nie dostrzegały w nim zagrożenia i toleruję jego obecność nawet w ścisłych granicach swych rewirów.
    Z kolei małe, ale agresywne ryby, takie jak P.demasoni czy P.flavus, zazwyczaj stanowią dla P.saulosi poważne i realne zagrożenie.
    Co ciekawe, wcale nie można poprzestać na stwierdzeniu, ze gatunek ten jest odpowiedni do zespołu innych łagodnych i raczej niewielkich Mbuna. Należy bowiem pamiętać o specyficznych upodobaniach i preferencjach samców, zwłaszcza w czasie rozrodu. Pseudotropheus saulosi będzie więc sobie wzajemnie przeszkadzał z tymi gatunkami, które podobnie jak on lubią się trzymać blisko substratu, preferując wszelkiego rodzaju groty, szczeliny i jaskinie. Wybierajmy mu raczej za towarzystwo gatunki, które będą się poruszać "na skałach" a nie między nimi czy pod nimi, a także te, które lubią słup wolnej wody nad substratem. Z tego powodu lepszym towarzystwem dla P.saulosi będzie Labidochromis caeurelus (popularny "yellow") i Iodotropheus sprengerae, niż - dla przykładu - Labidochromis sp. perlmutt czy Melanochromis cyaneorhabdos ("maingano").
    Pseudotropheus saulosi wydaje się zatem być odpowiednim do trzech rodzajów zbiornika. Jako "uzupełnienie" do zestawu większych, ignorujących go pyszczaków (najlepiej łagodnych), do zestawu małych i delikatnych Mbuna o zróżnicowanych upodobaniach, które pozwolą im "mijać" się w akwarium, oraz do akwarium jednogatunkowego. Zwłaszcza ta ostatnia opcja jest godna polecenia. Akwarium zasiedlone wyłącznie przez P.saulosi jest zbiornikiem bardzo dekoracyjnym i wolnym od agresji. Nawet niewielkie akwarium, już o długości 100 cm oferuje dość miejsca, na rewiry dla 3-4 w pełni wybarwionych samców i gromadki kontrastowo odmiennie ubarwionych samic.

   Gatunek ten podchodzi do tarła dosyć szybko. Już kilkumiesięczne rybki o długości 5-6 centymetrów potrafią z powodzeniem inkubować młode. Samica może być agresywna wobec narybku, co nie jest przykładem odosobnionym. Podobne zachowania odnajdziemy u innych niewielkich pyszczaków, na przykład z rodzaju Labidochromis. 20 młodych z jednego tarła należy uznać za wynik bardzo dobry.

    Sposób odżywiania się tego gatunku odbiega trochę od stereotypowego obrazu Mbuna. P.saulosi w poszukiwaniu pokarmu chętnie przeczesują strefy nanosów i osadów, wyszukując w nich zarówno szczątki naniesionej materii organicznej, jak i bytujące tam organizmy. Wychwytują też pokarm w strefie silnych prądów i pływów bezpośrednio z toni wodnej, nie czekając aż opadnie między szczeliny skalne. Poza tym nie tyle skubie glony, co oczyszcza ich powierzchnię z naniesionej materii organicznej.
    Jego dieta w akwarium nie powinna zatem ograniczać się do typowo roślinnej. Należy im podawać skorupiaki i larwy owadów a także pokarmy suche oparte na białku zwierzęcym. Idealna będzie mrożona artemia i rozwielitka, ale także larwy wodzienia czy nawet mięczaki o przeznaczeniu kulinarnym (byle "w sosie własnym", bez przypraw i dodatków).

    Jeśli mamy w akwarium świderki z pewnością część z nich padnie łupem P.saulosi. Można też założyć specjalnie dla nich czystą biologicznie hodowlę drobnych ślimaków, o muszlach na tyle miękkich, by ryby sobie z nimi poradziły.

    W hodowli jednogatunkowej, nawet z kilkoma samcami, wystarczające będzie już stukilkudziesięciolitrowe akwarium o długości 100-120 cm. W zbiorniku 120 cm możemy także łączyć je z innymi małymi i łagodnymi gatunkami. Pamiętajmy jednak o tym, o czym już wspominaliśmy. Starajmy się dobierać gatunki w taki sposób, by nie dążyły do objęcia tych samych rewirów. Dla dużego i wielogatunkowego zestawu minimalnym zbiornikiem będzie oczywiście akwarium o długości 150 cm.

Uwagi