Moja przygoda z akwarystyką zaczęła się w zamierzchłej przeszłości, gdzieś na przełomie 4, 5 klasy szkoły podstawowej. Zaczynałem od olbrzymiego zbiornika o poj. 15 l i kilku par gupików.

Ponieważ jak wszyscy wiedzą - akwarium kurczy się pod wpływem wody, więc i moje zaczęło się kurczyć w oczach.
    Aby temu zaradzić postanowiłem zrobić z niego to czym w istocie powinien być - kotnik - i dorobić się nowego, większego zbiornika. Ponieważ miało to miejsce w czasie gdy w sklepach bez problemu można było dostać jedynie ocet (młodsi jeśli nie wierzą, niech się spytają rodziców), postanowiłem zrobić akwa samemu. Po zbadaniu lokalnego rynku szklarsko - metalowego i przestudiowaniu tabeli doboru grubości szyb w zależności od wymiarów akwarium, stanęło na tym, że zrobię baniak o wymiarach 65x50x45 z szyby 4 mm i kątowników stalowych 20x20mm. Oczywiście o silikonie mogłem zapomnieć, zresztą wtedy chyba jeszcze nikt nie słyszał o nim, więc do uszczelnienia wykorzystałem kit szklarski. Za filtrację w tym zbiorniku odpowiadał filtr gąbkowy wspierany kaskadą made in CCCP, a napędzała to wszystko pompka DIY mimośrodowa, dwutłokowa.

    To akwarium było typowym zbiornikiem towarzyskim, z gupikami, mieczykami, molinezjami, kiryskami, glonojadem i parą gurami dwuplamych. Podłożem był biały żwirek marmurowy, rośliny miałem takie jakie udało się pozyskać drogą nabycia/wymiany - ogólnie mocny misz-masz.

    Ponieważ wiedza na temat akwarystyki mocno kulała w tamtym okresie, więc niektóre z moich ówczesnych poczynań mnie samego przyprawiają o palpitację serca, jak sobie je przypominam. Przykładem może być podejście do czyszczenia akwa i wymiany wody. Polegało to mniej więcej na cotygodniowym drapaniu szyb z glonów przy pomocy żyletki oraz całkowitej wymianie wody raz na 3, 4 miesiące. Jak wyglądało mieszkanie podczas takiego procesu to nawet ciężko sobie wyobrazić - walające się po podłodze garnki z pływającymi w nich rybami, rośliny wrzucone do misek z wodą, wiaderka do podmian wody... ogólnie bałagan na maksa. To że po każdej takiej wymianie moje ryby przeżywały zawdzięczam trzem czynnikom: bardzo czystej chemicznie i biologicznie wodzie, wyjątkowej odporności moich rybek oraz ( co chyba miało decydujące znaczenie ) szczęściu idioty (czyli moim) :-) Na swoje usprawiedliwienie mogę jedynie powiedzieć, że każdy z moich znajomych postępował tak samo, a o haśle "cykl azotowy" nie miał pojęcia nikt - woda miała przede wszystkim być czysta "mechanicznie".

    I tak trwaliśmy w takim cyklu przez resztę szkoły podstawowej, technikum i początek studiów. Niestety ze względu na rzadkie pobyty w domu rodzinnym postanowiłem nie absorbować rodziców dodatkowym obciążeniem jakim stała się opieka nad akwarium podczas moich nieobecności. Rybki poszły do znajomych, akwarium do piwnicy - na całe 8 lat.

    W między czasie skończyłem studia, znalazłem pracę, zalegalizowałem związek, kupiliśmy z żoną mieszkanie (spokojnie, na kredyt, nie za gotówkę) ;-) i wykończyliśmy je, a gdy kurz opadł, doszedłem do wniosku, że lubię kurz, więc pora coś w nim zmienić.

Dom na kilka dni stał się znów placem budowy. W ruch poszła wiertarka, młotek i przecinak. Efektem działania został piękny otwór w ścianie o wymiarach mniej więcej 152x52 cm. W między czasie zaprojektowałem szafkę pod to akwarium z miejscem na sumpa, złożyłem zamówienie na docięcie formatek oraz blatu. Cały czas przeglądałem sieć w poszukiwaniu cichej, a wydajnej (no i taniej) pompy.

    Otwór był gotów, szafka skręcona przy wydatnej pomocy żony, dosunięta do ściany, blat przytwierdzony, przyszła pora na zakup i przygotowanie akwarium. Wiercenia otworów oraz posklejania sumpa i orurowania podjął się znany na pl.rec.akwarium oraz czacie malawi TheWald. Udało nam się nie zepsuć akwarium, czego nie można powiedzieć o wiertłach do wycinania otworów w blacie meblowym - coż, Waldek ma duże doświadczenie w wierceniu w szkle i tu jest mistrzem, ale wiercenie w drewnie musi jeszcze potrenować ;-) Tak czy inaczej po kilku godzinach akwarium stanęło na miejscu, sump się sklejał, wszystko musiało poczekać parę dni na dobre związanie się silikonu. Spoiny odpoczywały, czego nie mogłem powiedzieć o sobie - przyszła pora na zakręcenie się za materiałami do wystroju.

Tu z pomocą przyszedł mi Case. Dał mi namiar na piękne wapienie, mało tego - zaprowadził mnie na miejsce i pomagał zbierać, choć lekko przesadził z ich ilością. Biedny samochodzik mojego taty, Fiat Uno w życiu jeszcze nie wiózł w bagażniku tak ciężkiego balastu. Pobieżne ważenie wykazało ok. 150 kg  wapienia. O ile  przewóz tego z miejsca X. do domu rodziców nie był żadnym problemem, o tyle przewiezienie skał do mojego mieszkania przy wykorzystaniu komunikacji państwowej i na własnym grzbiecie stał się poważnym wyzwaniem. Nie mniej jednak ok. 80 kg skał udało mi się w dwóch podejściach przetransportować tą trasą. Teraz przyszła pora na rozejrzenie się za podłożem. Ponieważ mam rzut beretem do piaskarni nad Wisłą, postanowiłem się zaopatrzyć właśnie w wiślany piasek, tym bardziej, że skonsultowałem mój pomysł z Jurgenem, który polecał ten materiał. Więc nie pozostało nic innego jak założyć plecak na plecy, wsiąść na rower i popedałować ramię w ramię z żoną do piaskarni. Stróż był tak miły, że nawet piwa nie chciał. Bojąc się o własny i żony kręgosłup zadowoliłem się ok. 30 kg piasku. W domu już czekały garczki ... Płukanie, przesiewanie i gotowanie zajęło mi w sumie cały dzień. Ale byłem pewien że nic się w piasku nie uchowało co mogłoby zaszkodzić moi pysiakom. Oczywiście mogło się trafić zanieczyszczenie chemiczne ale na szczęście długie i dokładne płukanie, a później gotowanie usunęło wszelkie substancje szkodliwe.

    Akwarium w między czasie zdążyło dojrzeć, a na horyzoncie pojawił się SiEmIoN_ z duużym problemem - szukał nowego domu dla kilku swoich rybek. A że jestem człowiekiem, który pomaga ludziom w potrzebie, to przygarnąłem część jego trzódki - konkretnie po pięć dorosłych afr red top likoma i labeotropheus trewavasae thumbi ob.

Takie rozwinięcie akcji wymusiło na mnie szybsze przenosiny do nowego zbiornika moich saulosków, chciałem żeby miały równy start w zasiedlaniu zbiornika.

    Od tego zdarzenia minęło już trochę czasu, sauloska drugi raz nosi młode, jedna z samic "trevków" również pływa z napompowanym pyskiem - znak to niezawodny, że i ona trzyma swoje młode. Akwarium dojrzało, ustabilizowało się, NO2=0, NO3=5, powoli schodzą okrzemki, a na ich miejsce pojawiają się glony zielone. Żeby było śmieszniej, to najlepszymi czyścicielami kamieni i tępicielami okrzemków okazały się ... świderki :-) Wyjadły bardzo malowniczo wyglądające ścieżki wijące się jak górskie  przełęcze.

    Cóż... moje życie się zmieniło - zamiast patrzyć się tępo w telewizor, spędzam wieczory z nosem przyklejonym do szyby akwarium i robię zdjęcia swoim pupilkom. To naprawdę duża frajda, a dla moich oczu dodatkowo jest to niezły odpoczynek od monitora. Pozdrawiam wszystkich, którzy dotrwali do końca tego artykułu i zapraszam do następnego , w którym opisuję krok po kroku jak powstawało moje akwarium w ścianie.