|
Drugi  GATUNEK pyszczaka w moim akwarium. Do jej hodowli zachęciła mnie niewysłowiona uroda samców tego gatunku oraz łagodny charakter tego pyszczaka. Ciekawą cechą tego gatunku jest absolutnie inne ubarwienie w zależności od płci. Pozwala to mieć pozornie dwa gatunki ryb. Szczególnie pięknie rybki prezentują się przy większej ilości samców. Polecam ten gatunek do zbiornika jedno gatunkowego dla akwarystów nie mogących sobie pozwolić na większy zbiornik. Rybka nie rośnie zbyt duża i należy do jednego z najmniejszych pyszczaków z Malawi dorasta do 9-10 cm .
DYMORFIZM płciowy
Jest bardzo wyraźny u osobników dorosłych. Samiec jest barwy błękitnej do niebieskiej z brązowo – czarnymi lub czarnymi pionowymi pasami, płetwy czarno obrzeżone a brzuszne czarne, zaczerniona też głowa od wysokości oka w dół oraz pierś i przednia cześć brzucha. Występują jedna ewentualnie dwie wyraźne żółte atrapy jajowe. W zależności od pozycji w stadzie samiec jest bardziej lub słabiej niebieski a pionowe pasy są mocniej lub słabiej widoczne. Zdominowane osobniki potrafią wręcz zatracić całkowicie pasy i być jednolicie błękitne.
 Ps. Saulosi, samiec. Fot. W. Sierakowski |
Samica pomarańczowa, w zależności od nastroju posiadająca okresowo na ciele brązowe do brązowo czarnych pionowych pasów. Atrapy jajowe niewyraźne lub ich brak. Samiec jest minimalnie większy, szybciej rośnie oraz wykazuje zachowania terytorialne podczas gdy samice generalnie pływają w toni, skupione w stadzie.
 Ps. Saulosi, samica. Fot. W. Sierakowski |
Sprawa rozpoznania płci ryb młodych nie jest już taka prosta. Wiele zależy od tego w jakim zbiorniku i w jakim układzie hierarchicznym znajdują się te ryby. Najłatwiej rozpoznać płeć u młodych rybek trzymanych osobno w większym stadzie, samce dość szybko wykazują niebieski odcień poza tym pojawiają się u nich wyraźne atrapy jajowe, występuje to u rybek nawet 4-6 miesięcznych. Podobnie jest jeśli saulosi są największymi rybkami w akwarium. Gorzej jeśli w akwarium są silniejsze pyszczaki z innych gatunków wtedy i 7-8 miesięczne rybki potrafią być szaro – pomarańczowe i generalnie tylko wyraźniejsza atrapa jajowa odróżnia je od samic. W sytuacji gdy w zbiorniku przebywają inne w pełni wybarwione i znacznie większe saulosi wybarwianie się tej rybki jest bardzo wydłużone i nawet 10- 12 miesięczne samce pozostają szare i nieatrakcyjne.
 Ps. Saulosi, młoda ryba. Fot. W. Sierakowski |
Zachowanie
Jeden z najłagodniejszych pyszczaków z grupy „MBUNA”. Już przy zbiorniku o długości 100 – 120 cm możliwa hodowla większej ilości samców. Zarówno samce jak i samice toczą walki w celu ustanowienia hierarchii w stadzie czy obrony rewiru ( tylko samce ), jednakże w trakcie tych walk nie czynią sobie jakiejkolwiek krzywdy. Samce wyznaczają stosunkowo małe rewiry i zawzięcie o nie walczą zarówno z pobratymcami jak i rybami innych gatunków. W czasie tarła samce stają się jeszcze bardziej agresywne ale ich agresja ogranicza się do ściśle określonego rewiru a najbardziej widowiskowe walki są toczone na granicach tychże rewirów przez równorzędne sobie osobniki tego gatunku. Należy też pamiętać, że zdominowany samiec nie jest nawet w dziesiątej części tak uroczy jak rybka dominująca lub w permanentny sposób walczącą o dominacje. Umieszczenie ryby w zbiorniku w którym zabraknie dla niej rewiru skutkuje tym, że samiec tylko czasowo przybiera piękne pasiaste ubarwienie.
Akwarium
Dla hodowli grupy haremowej składającej się z 1 samca i kilku samic, wystarcza zbiornik o długości 80 cm . Pełną urodę prezentuje natomiast w układzie składającym się z co najmniej dwóch a lepiej trzech równorzędnych sobie samców. Aby hodować taką grupę haremową samotnie ewentualnie z jakimś łagodniejszym i najlepiej słabszym pyszczakiem, trzeba posiadać zbiornik długości 100 cm a najlepiej 120 cm . Innym rozwiązaniem jest hodowla tej rybki w większym zbiorniku z innymi łagodnymi lub średnio – agresywnymi pyszczakami. Uroda tej ryby uzewnętrzni się jednak tylko wtedy, gdy samiec czy samce będą posiadały swoje rewiry. Zbyt silne i terytorialne pyszczaki mogą zaszczuć rybkę i uniemożliwiać obranie jej rewiru. Będzie to skutkowało posiadaniem nieatrakcyjnego blado niebieskiego samca, który w niczym nie przypomina swojej pełnowartościowej wersji. Przykładowo rybka nie ma raczej problemu we współżyciu z pyszczakami labidochromis caeruleus i iodotropheus sprengerae o tyle wspólna hodowla z pseudotropheusem socolofi jest dość trudna i zależna od temperamentu samca tego gatunku.
Pokarm
Dominującymi pokarmami powinny być pokarmy roślinne, płatki owsiane, sałata, szpinak, kasza manna, kasza kukurydziana, GLONY oraz sztuczne mieszanki z wysoką zawartością spiruliny. Dodatkowo można im podawać „lekkie” pokarmy zwierzęce, żywą dafnie, wodzenia, solowca oraz mrożone solowiec, kryll, MYSIS, mięso krewetek, czy mięso małży. Mrożonki typu Malawi -Mix czy Tanganika –Mix częstokroć zawierają znaczną ilość ochotki i w żadnym wypadku nie można sugerując się nazwą podawać tego pokarmu jako podstawowego choć nie wykluczam go jako pokarm dodatkowy. Nie powinno się natomiast karmić tych ryb pokarmami typu serca wołowe, ochotka, pierś kurczaka czy wątroba. Osobiście nie polecam też przesadzać z czarną larwą komara. Pokarm żywy powinien pochodzić z pewnego, źródła najlepiej własnej hodowli, nie polecam podawania pokarmów żywych kupowanych w sklepach akwarystycznych. Pokarm pochodzi z niepewnego źródła i jest potencjalnym nosicielem toksyn i chorób. Najważniejsza zasadą jest to aby ryby zjadały maksymalnie urozmaicony pokarm z przewagą pokarmów roślinnych. W takim przypadku nawet podawanie niezbyt często i w niewielkich ilościach pokarmów z listy zakazanych nie zaszkodzi naszym podopiecznym. Pomimo tego, że pseudotropheus saulosi uznawany jest za pyszczaka mniej roślinożernego, moje osobiste doświadczenia wskazują, że jest to rybka preferująca wyraźnie pokarm roślinny Rybki znakomicie hodowały się na pokarmie ze znaczną przewagą pokarmów roślinnych. Poza tym z uwielbieniem zajadają się sałatą czy glonami. Nie kwestionując badań naukowych, na podstawie doświadczeń z hodowli tej ryby nie widzę jakichkolwiek zastrzeżeń do hodowli tej rybki na diecie typowo wegetariańskiej.
Rozmnażanie
Podobne jak w przypadku labidochromis-a caeruleus-a. Dodatkowym czynnikiem bardzo istotnym dla udanego rozmnażania tej pięknej ryby jest posiadanie przez sama stałego rewiru. Wtedy to on jest prowodyrem tarła i następuje ono regularnie i częściej. W przypadku gdy takiego rewiru samiec nie posiada, tarło występuje gdy zew natury obudzi w samcu gotowa do tarła partnerka. Samica nie ma wyraźnego pokładełka i zwiastunami poprzedzającymi tarło jest tylko i wyłącznie zachowanie ryb. Gdy w zbiorniku znajduje się kilka samców, samica odbywa tarła albo z wieloma albo z jednym z samców. Rytuał identyczny jak u labidochromis-a caeruleus-a INKUBACJA młodych od 19 do 47 dni. Z tym, ze noszenie młodych samica wyraźnie przedłuża gdy nie jest odławiana ze zbiornika ogólnego. Samica wypuszcza do 20 młodych, które mają 0,8 cm – 1,2 cm i są jej wiernymi kopiami do 4 miesiąca praktycznie wśród młodzieży nie widać różnic, czasami występuje u pojedynczych osobników atrapa jajowa. Karmienie młodych takimi samymi pokarmami jakimi karmimy osobniki dorosłe tylko muszą być one odpowiednio rozdrobnione. Samice do tarła przystępują stosunkowo rzadko co 3,5-5 miesięcy. W czasie inkubacji tylko w początkowym okresie jedzą bardzo drobny pokarm. Później praktycznie nie jedzą i w czasie karmienia nawet nie wypływają ze skał.
 Ps. saulosi podczas tarła. Fot. W. Sierakowski |
|
